Rozważmy funkcję ∂f∂xi, która punktowi x∈U przyporządkowuje pochodną cząstkową funkcji f po zmiennej xi w punkcie a, czyli funkcję
∂f∂xi:U∋a↦∂f∂xi(a)∈R.
Definicja 6.25.
Jeśli w punkcie a∈U istnieje pochodna cząstkowa funkcji ∂f∂xi po zmiennej xj, to mówimy, że funkcja f ma pochodną cząstkową rzędu drugiego po zmiennych xi oraz xj. Pochodną tę oznaczamy symbolem ∂∂xj∂∂xif(a), bądź krótko ∂2∂xj∂xif(a) lub ∂2f(a)∂xj∂xi. Gdy i=j
piszemy ∂2f(a)∂x2i zamiast ∂2f(a)∂xi∂xi.
Uwaga 6.26.
Jeśli f:Rn∋(x,y,z,…,t)↦f(x,y,z,…,t)∈R jest funkcją n zmiennych, to często zamiast pisać
∂2f(a)∂x2, ∂2f(a)∂x∂y, ∂2f(a)∂x∂z,…,
piszemy
fxx(a), fxy(a), fxz(a),…,
bądź
f′xx(a), f′xy(a), f′xz(a),…
Powstaje naturalne pytanie, czy zachodzi równość między pochodnymi ∂∂xj∂∂xif(a) oraz ∂∂xi∂∂xjf(a), jeśli obie istnieją.
Zanim sformułujemy twierdzenie, które stanowi pozytywną odpowiedź na pytanie, rozważmy następujący
Przykład 6.27.
Funkcja
f(x,y)={xy(x2−y2)x2+y2, gdy (x,y)≠(0,0)0, gdy (x,y)=(0,0)
ma w punkcie (0,0) obie pochodne cząstkowe mieszane ∂∂x∂∂yf(0,0) oraz ∂∂y∂∂xf(0,0), lecz są one różne. A mianowice ∂∂x∂∂yf(0,0)=1, podczas gdy ∂∂y∂∂xf(0,0)=−1.
Okazuje się jednak, że wystarczy przyjąć naturalne założenie o ciągłości pochodnych cząstkowych mieszanych ∂∂x∂∂yf oraz ∂∂y∂∂xf w otoczeniu punktu a, aby mieć gwarancję ich równości w danym punkcie.
Uwaga 6.28.
Jeśli f:Rn⊃U∋x↦f(x)∈R jest funkcją, która w punkcie a∈U ma ciągłe
pochodne cząstkowe ∂∂xj∂∂xif oraz ∂∂xi∂∂xjf, to w punkcie a są one równe, tj.
∂∂xj∂∂xif(a)=∂∂xi∂∂xjf(a).
Dowód uwagi pomijamy (można go znaleźć np. w podręczniku Ryszarda Rudnickiego Wykłady z analizy matematycznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001).
W podobny sposób definiujemy pochodne cząstkowe wyższych rzędów. Wprowadźmy wygodne oznaczenie pochodnych cząstkowych za pomocą wielowskaźników α=(α1,α2,…,αn)∈Nn0. Niech f:Rn⊃U↦R będzie funkcją określoną na zbiorze otwartym U.
Oznaczmy symbolem ∂αi∂xαii operację, która funkcji f przypisuje pochodną cząstkową rzędu αi po zmiennej xi, o ile ta pochodna istnieje.
Definicja 6.29.
Załóżmy, że istnieją kolejno pochodne cząstkowe
∂αn∂xαnn(…∂α2∂xα22(∂α1∂xα11f)…)(a)
i nie zależą od kolejności różniczkowania. Mówimy wówczas, że funkcja f ma pochodną
cząstkową
∂|α|f(a)∂xα:=∂αn∂xαnn(…∂α2∂xα22(∂α1∂xα1if)…)(a)
rzędu |α|=α1+α2+⋯+αn w punkcie a. Pochodną tę notujemy też często symbolem Dαf(a).