Processing math: 100%

Pochodne cząstkowe wyższych rzędów

Rozważmy funkcję fxi, która punktowi xU przyporządkowuje pochodną cząstkową funkcji f po zmiennej xi w punkcie a, czyli funkcję

fxi:Uafxi(a)R.

Definicja 6.25.

Jeśli w punkcie aU istnieje pochodna cząstkowa funkcji fxi po zmiennej xj, to mówimy, że funkcja f ma pochodną cząstkową rzędu drugiego po zmiennych xi oraz xj. Pochodną tę oznaczamy symbolem xjxif(a), bądź krótko 2xjxif(a) lub 2f(a)xjxi. Gdy i=j

piszemy 2f(a)x2i zamiast 2f(a)xixi.

Uwaga 6.26.

Jeśli f:Rn(x,y,z,,t)f(x,y,z,,t)R jest funkcją n zmiennych, to często zamiast pisać

2f(a)x2, 2f(a)xy, 2f(a)xz,,

piszemy

fxx(a), fxy(a), fxz(a),,

bądź

fxx(a), fxy(a), fxz(a),

Powstaje naturalne pytanie, czy zachodzi równość między pochodnymi xjxif(a) oraz xixjf(a), jeśli obie istnieją.

Zanim sformułujemy twierdzenie, które stanowi pozytywną odpowiedź na pytanie, rozważmy następujący

Przykład 6.27.

Funkcja

f(x,y)={xy(x2y2)x2+y2, gdy (x,y)(0,0)0, gdy (x,y)=(0,0)

ma w punkcie (0,0) obie pochodne cząstkowe mieszane xyf(0,0) oraz yxf(0,0), lecz są one różne. A mianowice xyf(0,0)=1, podczas gdy yxf(0,0)=1.

Okazuje się jednak, że wystarczy przyjąć naturalne założenie o ciągłości pochodnych cząstkowych mieszanych xyf oraz yxf w otoczeniu punktu a, aby mieć gwarancję ich równości w danym punkcie.

Uwaga 6.28.

Jeśli f:RnUxf(x)R jest funkcją, która w punkcie aU ma ciągłe

pochodne cząstkowe xjxif oraz xixjf, to w punkcie a są one równe, tj.

xjxif(a)=xixjf(a).

Dowód uwagi pomijamy (można go znaleźć np. w podręczniku Ryszarda Rudnickiego Wykłady z analizy matematycznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001).

W podobny sposób definiujemy pochodne cząstkowe wyższych rzędów. Wprowadźmy wygodne oznaczenie pochodnych cząstkowych za pomocą wielowskaźników α=(α1,α2,,αn)Nn0. Niech f:RnUR będzie funkcją określoną na zbiorze otwartym U.

Oznaczmy symbolem αixαii operację, która funkcji f przypisuje pochodną cząstkową rzędu αi po zmiennej xi, o ile ta pochodna istnieje.

Definicja 6.29.

Załóżmy, że istnieją kolejno pochodne cząstkowe

αnxαnn(α2xα22(α1xα11f))(a)

i nie zależą od kolejności różniczkowania. Mówimy wówczas, że funkcja f ma pochodną

cząstkową

|α|f(a)xα:=αnxαnn(α2xα22(α1xα1if))(a)

rzędu |α|=α1+α2++αn w punkcie a. Pochodną tę notujemy też często symbolem Dαf(a).