Niech f:X↦Y będzie dowolną funkcją określoną na zbiorze X o wartościach w zbiorze Y. Przypomnijmy kilka pojęć z teorii mnogości.
DEFINICJA 1.42.
Funkcję f:X↦Y nazywamy iniekcją zbioru X w zbiór Y, jeśli jest różnowartościowa, to znaczy, że dla dowolnych elementów x,y∈X z równości f(x)=f(y) wynika, że x=y.
DEFINICJA 1.43.
Funkcję f:X↦Y nazywamy suriekcją zbioru X na zbiór Y, jeśli każdy element zbioru Y jest wartością funkcji f, to znaczy, że dla dowolnego elementu y∈Y istnieje element x∈X taki, że y=f(x).
DEFINICJA 1.44.
Funkcję f:X↦Y nazywamy bijekcją zbioru X na zbiór Y, jeśli jest iniekcją i suriekcją.
DEFINICJA 1.45.
Mówimy, że zbiory X,Y są równoliczne, jeśli istnieje bijekcja zbioru X na zbiór Y. Mówimy też wtedy, że zbiory X, Y są tej samej mocy, co zapisujemy krótko cardX=cardY lub #X=#Y. Jeśli zbiór zawiera skończoną liczbę elementów równą n (innymi słowy: jeśli jest równoliczny ze zbiorem {1,2,3,…,n}), to mówimy, że jest zbiorem mocy n, co zapisujemy cardA=n lub #A=n.
PRZYKŁAD 1.46.
a) Można wykazać, że zbiór liczb naturalnych jest równoliczny ze zbiorem liczb całkowitych i ze zbiorem liczb wymiernych.
b) Również każdy nieskończony podzbiór zbioru liczb naturalnych (na przykład zbiór liczb parzystych, zbiór liczb nieparzystych, zbiór liczb pierwszych) jest równoliczny z całym zbiorem liczb naturalnych.
DEFINICJA 1.47.
Zbiór A równoliczny ze zbiorem liczb naturalnych nazywamy zbiorem przeliczalnym. Mówimy też, że moc zbioru przeliczalnego A jest równa alef zero, co zapisujemy cardA=ℵ0 lub #A=ℵ0.
DEFINICJA 1.48.
Zbiór nieskończony, który nie jest równoliczny ze zbiorem liczb naturalnych, nazywamy zbiorem nieprzeliczalnym.
Twierdzenie 1.49. Zbiór liczb rzeczywistych nie jest równoliczny ze zbiorem liczb naturalnych.
PRZYKŁAD 1.50.
a) Jeśli a<b są dowolnymi elementami zbioru ¯R, to każdy z przedziałów [a,b],(a,b],[a,b),(a,b), jest równoliczny ze zbiorem liczb rzeczywistych.
b) Co więcej, można również wykazać, że zbiór punktów płaszczyzny R2=R×R jest równoliczny ze zbiorem liczb rzeczywistych.
DEFINICJA 1.51.
Zbiór A równoliczny ze zbiorem liczb rzeczywistych nazywamy zbiorem mocy continuum, co zapisujemy cardA=c lub #A=c.
PRZYKŁAD 1.52.
Niech
a = (0,a1 a2 a3 …)3 = 0+a13+a29+a327+…,
gdzie ai∈{0, 1, 2}, będzie ciągiem cyfr rozwinięcia w systemie trójkowym (tj. pozycyjnym systemie o podstawie 3) liczby z przedziału [0,1]. Rozważmy kolejno zbiory
C0=[0,1]C1={a∈C0:a1≠1}C2={a∈C1:a2≠1}C3={a∈C2:a3≠1}⋮=⋮Cn+1={a∈Cn:an+1≠1}
i tak dalej. Zauważmy, że
C1 = [03,13]∪[23,33]⊂C0
to zbiór liczb z przedziału [0,1], które w rozwinięciu trójkowym nie mają cyfry 1 na pierwszym miejscu po przecinku, zaś
C2 = [09,19]∪[29,39]∪[69,79]∪[89,99]⊂C1
to zbiór liczb z przedziału [0,1], które w rozwinięciu trójkowym nie mają cyfry 1 ani na pierwszym, ani na drugim miejscu po przecinku, a ogólnie
Cn = {a∈Cn−1:an≠1} ⊂ Cn−1,n>1,
to zbiór liczb z przedziału [0,1], które w rozwinięciu trójkowym nie mają cyfry 1 po przecinku na żadnym z miejsc od pierwszego aż do n-tego włącznie.
Zauważmy, że liczbę 13 można zapisać w systemie trójkowym jako (0,10000…)3 bądź też bez użycia cyfry 1 za pomocą trójkowego ułamka okresowego: (0,02222…)3. Podobnie 19=0,010000…=(0,0022222…)3. Stąd liczby 13, 19,... ., należą do zbiorów C1,C2,…, pomimo że ich ich zapis trójkowy zawiera cyfrę 1. Można je bowiem zapisać również nie używając jedynki.
Z definicji zbiorów Ci wynika, że
…⊂Cn+1⊂Cn⊂…⊂C2⊂C1⊂C0.
Dowodzi się (zob. twierdzenie Cantora o zstępującym ciągu zbiorów domkniętych w przestrzeni zupełnej), że część wspólna C0∩C1∩C2∩C3∩… nieskończenie wielu zbiorów Cn jest zbiorem niepustym. Zbiór ten zawiera tylko te liczby z przedziału [0,1], które można zapisać w systemie trójkowym bez użycia cyfry 1.
DEFINICJA 1.53.
Zbiór
C = {a=(0,a1 a2 a3 …)3=a13+a29+a327+…,ai∈{0,2}}
tych liczb z przedziału [0,1], które w systemie trójkowym da się zapisać bez użycia cyfry 1, nazywamy trójkowym zbiorem Cantora.
Uwaga 1.54.
Zbiór Cantora jest równoliczny ze zbiorem wszystkich nieskończonych ciągów o wyrazach w zbiorze dwuwartościowym: {0,2}. Jest więc nieprzeliczalny.