Loading [MathJax]/jax/output/HTML-CSS/jax.js

Układy liniowo niezależne, generatory, bazy

Kombinacje liniowe, układy i zbiory liniowo niezależne, układy i zbiory generujące.



Niech V będzie przestrzenią wektorową nad ciałem K.

Kombinacją liniową wektorów v1,...,vnV nazywamy wyrażenie


λ1v1+...+λnvn,      (1.1)


gdzie λ1,...,λn są skalarami z ciała K. Wartością kombinacji liniowej (1.1) nazywamy wektor równy λ1v1+...+λnvn. Skalary λ1,...,λn nazywamy współczynnikami kombinacji liniowej (1.1). Kombinację liniową nazywamy trywialną, jeśli wszystkie jej współczynniki są zerami. Kombinację liniową nazywamy zerową, jeśli jej wartość jest wektorem zerowym. Każda kombinacja liniowa trywialna jest zerowa. Oczywiście nie każda kombinacja zerowa jest trywialna. Na przykład, kombinacja liniowa 1v+(1)v jest zerowa i nietrywialna.

W praktyce mówimy, że wektor v jest kombinacją liniową pewnych wektorów mając na myśli to, że jest wartością tej kombinacji.

Wprowadzimy teraz fundamentalne dla naszego wykładu pojęcie liniowej niezależności.

Definicja 1.1 [Liniowa niezależność]

Mówimy, że ciąg wektorów v1,...,vn przestrzeni wektorowej V jest liniowo niezależny, jeśli spełniona jest następująca implikacja:

Jeżeli λ1v1+...λnvn=0 dla pewnych skalarów λ1,...,λn, to wszystkie te skalary muszą być zerami.

Innymi słowy, ciąg v1,...,vn jest liniowo niezależny, jeżeli każda jego kombinacja liniowa, która jest zerowa, jest trywialna. Kolejność wektorów w ciągu v1,...,vn jest w tej definicji nieistotna. Zamiast mówić o ciągach liniowo niezależnych, mówimy o układach liniowo niezależnych. Słowo układ zawiera najczęściej w sobie informację, że kolejność jego elementów jest nieistotna. Mówimy też o zbiorach liniowo niezależnych. Jasne jest, co to znaczy, że skończony zbiór jest liniowo niezależny. Różnica między zbiorem skończonym a układem jest taka, że w układzie mogą się pojawić wektory jednakowe.

Zbiór pusty uznajemy za liniowo niezależny.

Mówimy, że dowolny zbiór (niekoniecznie skończony) jest liniowo niezależny, jeśli każdy jego podzbiór skończony jest liniowo niezależny. Definicja taka nie prowadzi do żadnej sprzeczności z definicją liniowej niezależności w przypadku zbiorów skończonych, ponieważ zachodzi następujący lemat


Lemat 1.2 [Podukład]

Niech v1,...vn będzie układem liniowo niezależnym. Wtedy każdy jego podukład jest też liniowo niezależny.


Dowód

Można założyć, że dany podukład składa się z wektorów v1,...,vk, gdzie k<n. Niech λ1v1+...+λkvk=0. Wtedy


λ1v1+...+λkvk+0vk+1+...+0vn=0.


Korzystając teraz z liniowej niezależności wektorów v1,...,vn dostajemy, że wszystkie współczynniki λ1,...,λk są zerami.

Mówimy, że wektory v1,...,vnliniowo zależne, jeśli nie są liniowo niezależne. A zatem, wektory v1,...,vn są liniowo zależne, jeśli istnieją skalary λ1,...,λnK, nie wszystkie równe zeru takie, że λ1v1+...+λnvn=0. Wtedy pewien wektor wśród v1,...,vn mianowicie każdy, przy którym współczynnik w kombinacji λ1v1+...+λnvn=0 jest niezerowy) da się przedstawić jako kombinacja liniowa pozostałych wektorów. Przypuśćmy, że λ10. Wtedy


v1=λ2λ1v2...λnλ1vn.


Podkreślmy, że liniowa zależność wektorów v1,...,vn nie oznacza, że każdy wektor wśród v1,...vn jest kombinacją liniową pozostałych wektorów.


Al-3-2Al-3-2 AL-3-3AL-3-3 AL-3-4AL-3-4 AL-3-5AL-3-5
Liniowa zależność wektorów na płaszczyźnie

Każdy układ zawierający 0 lub dwa jednakowe wektory jest liniowo zależny. Ponadto, układ dwóch wektorów u,vV jest liniowo zależny wtedy i tylko wtedy, gdy wektory te są proporcjonalne, tzn. v=λu lub u=γv dla pewnych λ,γK. Sprawdzenie tych faktów pozostawiamy jako ćwiczenie.

Niech teraz A będzie dowolnym podzbiorem przestrzeni V. Bierzemy rodzinę wszystkich podprzestrzeni wektorowych zawierających podzbiór A. Rodzina ta jest niepusta, bo cała przestrzeń V należy do tej rodziny. A zatem przecięcie wszystkich zbiorów tej rodziny jest podprzestrzenią wektorową zawierającą A (najmniejszą w sensie inkluzji). Oznaczmy tę podprzestrzeń symbolem linA. Jeżeli A jest zbiorem pustym, wtedy linA={0}. Jeżeli W=linA, to mówimy, że A generuje (rozpina) podprzestrzeń W. Oczywiście można też mówić o układzie A i podprzestrzeni generowanej przez ten układ. Jest oczywiste, że jeśli AB, to linAlinB. Jeśli W jest podprzestrzenią wektorową, to linW=W, a zatem dla dowolnego podzbioru A mamy równość lin(linA)=linA.

Twierdzenie 1.3 [Span]

Niech A będzie niepustym podzbiorem przestrzeni wektorowej V. Wtedy


linA={λ1v1+...+λkvk| v1,...,vkA; λ1,...,λkK; kN}      (1.2)


Podprzestrzeń generowana przez zbiór

Dowód

Łatwo można sprawdzić, że zbiór znajdujący się po prawej stronie równości(1.2) jest podprzestrzenią wektorową zawierającą A. A zatem A zawiera się w tym zbiorze. Odwrotnie, jest oczywiste, że każdy element tego zbioru (wartość kombinacji liniowej pewnych wektorów zbioru A) jest elementem podprzestrzeni wektorowej linA.

W dalszym ciągu będziemy wykorzystywali następujące lematy.


Lemat 1.4

Niech v1,...,vn będą wektorami liniowo niezależnymi i wlin{v1,...,vn}. Wtedy wektory v1,...,vn,w są liniowo niezależne.

Dowód

Niech

λ1v1+...+λnvn+λw=0.


Gdyby λ0, to wektor w byłby kombinacją liniową wektorów v1,...,vn, a zatem należałby do lin{v1,...,vn}, co byłoby sprzeczne z założeniem. A więc λ=0 i w konsekwencji mamy zerową kombinację liniową wektorów liniowo niezależnych v1,...,vn. A zatem wszystkie λ1, ..., λn są zerami.

Lemat 1.5

Niech wektor w będzie kombinacją liniową wektorów v1,...vn, t.j. w=λ1v1+...+λnvn, dla pewnych skalarów λ1,...,λn. Jeżeli λ10, to


lin{v1,...,vn}=lin{w,v2,...,vn}.


Dowód

Ponieważ w jest kombinacją liniową wektorów v1,...vn, więc lin{w,v2,...,vn}lin{v1,...,vn}.

Z drugiej strony, ponieważ λ10, więc


v1=1λ1wλ2λ1v2...λnλ1vn.


Zatem każda kombinacja liniowa wektorów v1,...vn jest też kombinacją liniową wektorów w,v2,...,vn.

Twierdzenie 1.6

Niech w1,...,wm, v1,...vn będą wektorami przestrzeni V. Jeżeli w1,...,wm są liniowo niezależne oraz w1,...,wmlin{v1,...,vn}, to mn.

Dowód

Dla dowodu niewprost przypuśćmy, że m>n. Wektor w1 jest kombinacja liniową wektorów v1,...,vn. Po ewentualnym spermutowaniu wektorów v1,...,vn, możemy przyjąć, że w tej kombinacji współczynnik przy v1 jest różny od 0. Z powyższego lematu mamy, że


lin{w1,v2,...,vn}=lin{v1,...,vn}.


Ponieważ w2 należy do tej przestrzeni, więc jest kombinacją liniową wektorów w1,v2,...,vn. W kombinacji tej przynajmniej jeden ze współczynników przy wektorach v2,...,vn musi być różny od zera. W przeciwnym bowiem przypadku, w1,w2 byłyby liniowo zależne. Po ewentualnym spermutowaniu wektorów v2,...,vn możemy założyć, że współczynnik przy v2 jest różny od zera. A zatem, korzystając z Lematu 1.5, dostajemy, że


lin{w1,w2,v3,...,vn}=lin{v1,...,vn}.


Postępujemy podobnie dalej, tzn. zastępujemy kolejne wektory v3,... wektorami w3,.... Ponieważ założyliśmy, że m>n, więc dochodzimy do sytuacji, gdy lin{w1,...wn}=lin{v1,...vn}. Oznacza to sprzeczność, gdyż wektor wn+1 musiałby być kombinacją liniową wektorów w1,...,wn.


Baza i wymiar przestrzeni


Wprowadzimy teraz kolejne fundamentalne dla naszego wykładu pojęcie.

Definicja 2.1 [Baza]

Mówimy, że podzbiór (lub układ, lub ciąg) A przestrzeni wektorowej V jest bazą tej przestrzeni, jeśli jest liniowo niezależny i generuje V.

Bazą przestrzeni zerowej jest zbiór pusty.

Twierdzenie 2.2 [Baza]

Załóżmy, że wektory v1,...,vn generują przestrzeń wektorową V. Z wektorów v1,...,vn można wybrać bazę przestrzeni V.

Dowód

Weźmy wszystkie podukłady układu v1,...,vn i wśród tych, które są liniowo niezależne, wybierzmy maksymalny, czyli o maksymalnej długości. (Taki podukład nie musi być jedyny.) Możemy założyć, że v1,...,vm jest takim podukładem. Twierdzimy, że jest to baza V. Gdyby bowiem nie była to baza, to któryś z pozostałych wektorów vm+1,...,vn, powiedzmy vm+1, nie byłby kombinacją liniową wektorów v1,...,vm. A zatem wektory v1,...,vm+1 byłyby liniowo niezależne, na podstawie Lematu 1.4. Oznacza to, że podukład v1,...,vm nie byłby maksymalnym podukładem liniowo niezależnym.

Definicja 2.3 [Skończona wymiarowość]

Mówimy, że przestrzeń wektorowa jest skończenie wymiarowa, jeśli ma skończony układ generujący.}

Z powyższych twierdzeń wynika następujący wniosek

Twierdzenie 2.4

Przestrzeń skończenie wymiarowa V ma bazę.

Wykażemy ponadto

Twierdzenie 2.5

W przestrzeni skończenie wymiarowej wszystkie bazy są równoliczne, czyli mają tyle samo elementów.

Dowód

Niech B1={e1,...,en} będzie skończoną bazą przestrzeni V, a zatem, skończonym zbiorem generującym V. Załóżmy, że B2 jest inną bazą tej przestrzeni. Wtedy każdy skończony podzbiór B2 jest liniowo niezależny. Z Twierdzenia 1.6 wynika, że każdy taki podzbiór ma co najwyżej n elementów. Oznacza to, że zbiór B2 jest skończony i ma co najwyżej n elementów. Zamieńmy teraz rolami bazy B1 i B2. Potraktujmy B2 jako zbiór generujący V, zaś B1 jako zbiór liniowo niezależny. I znowu z Twierdzenia 1.6 wynika, że zbiór B1 ma co najwyżej tyle elementów co zbiór B2.

Na podstawie powyższego twierdzenia możemy podać następującą definicję wymiaru przestrzeni skończenie wymiarowej.


Definicja 2.6 [Wymiar]

Wymiarem przestrzeni skończenie wymiarowej nazywamy liczbę wektorów pewnej (lub, co na jedno wychodzi, każdej) bazy tej przestrzeni. Wymiar przestrzeni V oznaczamy symbolem dimV.

Kolejne twierdzenie jest natychmiastową konsekwencją powyższych rozważań.


Wniosek 2.7

Przestrzeń wektorowa jest skończenie wymiarowa wtedy i tylko wtedy, gdy ma bazę skończoną. Jeżeli e1,...,en jest bazą przestrzeni V, to każdy wektor v przestrzeni V da się w sposób jednoznaczny przedstawić jako kombinacja liniowa wektorów e1,...,en.


Dowód

Sprawdźmy jednoznaczność w ostatniej tezie. Jeśli e1,...,en jest ustaloną bazą i v=λ1e1+...λnen oraz v=λ1e1+...λnen, to (λ1λ1)e1+...+(λnλn)en=0. Z liniowej niezależności wektorów bazy dostajemy, że λi=λi dla każdego i=1,...n.

Jeżeli mamy bazę e1,...,en przestrzeni wektorowej V i wektor v=λ1e1+...+λnen, to skalary λ1,...,λn nazywamy współrzędnymi wektora v w bazie e1,...,en.

Najważniejszym i najłatwiejszym przykładem bazy jest tak zwana baza kanoniczna przestrzeni Kn. Mianowicie, baza ta jest ciągiem


(1,0,...,0),  (0,1,0,...,0),  ...  ,(0,...,0,1).


Bardzo często kolejność wektorów bazy jest istotna. Aby to podkreślić, mówimy, że baza jest uporządkowana. Baza kanoniczna jest uporządkowana w naturalny sposób.


Twierdzenie 2.8

Niech v1,...,vm będzie układem liniowo niezależnym w skończenie wymiarowej przestrzeni wektorowej V. Układ ten można uzupełnić do bazy, a zatem istnieje baza przestrzeni V zawierająca dany układ liniowo niezależny.

Dowód


Niech W1=lin{v1,...,vm}. Jeżeli W1V, to istnieje wektor vn+1 w V, który nie należy do W1. Wtedy, na podstawie Lematu 1.4, zbiór v1,...,vn,vm+1 jest liniowo niezależny. Jeśli zbiór ten nie jest bazą V, postępujemy tak jak poprzednio. To znaczy, bierzemy wektor vm+2lin{v1,...,vn,vn+1} i dołączamy go do poprzednich wektorów. Postępując tak skończoną ilość razy otrzymujemy bazę przestrzeni V.

Z twierdzenia tego wynika natychmiast


Wniosek 2.9

Każda podprzestrzeń W przestrzeni skończenie wymiarowej V jest skończenie wymiarowa i jej wymiar jest nie większy od wymiaru przestrzeni V. Bazę e1,...,en przestrzeni V można wybrać w ten sposób, że pierwsze jej wektory e1,...,em stanowią bazę podprzestrzeni W.


Dowód

Niech e1,...,em będzie bazą przestrzeni W. Baza ta jest zbiorem liniowo niezależnym w V, a zatem, na podstawie Twierdzenia 2.8, można ten zbiór uzupełnić do bazy całej przestrzeni V.

Zauważmy jeszcze, że jeśli V jest przestrzenią skończenie wymiarową a U jest jej podprzestrzenią taką, że dimU=dimV, to V=U. Istotnie, wybierzmy pewną, powiedzmy n-elementową, bazę przestrzeni U. Rozrzerzmy ją do bazy przestrzeni wektorowej V. Ale ta rozrzerzona baza też musi mieć n elementów, a zatem wybrana baza przestrzeni U jest też bazą przestrzeni V. To oczywiście implikuje, że U=V.

Jeżeli mamy zbiór (lub układ wektorów) A przestrzeni wektorowej V i podprzestrzeń linA jest skończenie wymiarowa, to rzędem A nazywamy liczbę dimlinA. Rząd A oznaczać będziemy symbolem rkA.

Twierdzenie 2.10

Niech U, W będą podprzestrzeniami przestrzeni skończenie wymiarowej przestrzeni wektorowej V. Zachodzi wtedy wzór


dim(U+W)=dimU+dimWdim(UW).



Dowód

Wiemy już, że przestrzenie U, W, UW są skończenie wymiarowe.

Niech e1,...,em będzie bazą UW. Na podstawie Twierdzenia 2.8 wiemy, że układ ten można rozszerzyć do bazy przestrzeni U oraz do bazy przestrzeni W.

Oznaczmy te bazy przez e1,...,em,em+1...en1 oraz e1,...,em,em+1,...,en2 odpowiednio. Twierdzimy, że zbiór

e1,...,em,em+1,...,en1,em+1,...,en2      (2.3)


jest bazą przestrzeni U+W.

Sprawdźmy najpierw generowanie. Niech vU+W. Wtedy v=u+w, gdzie uU i wW. Istnieją skalary α1,...,αn1 oraz β1,...,βn2 takie, że


u=α1e1+...+αn1en1,


w=β1e1+...+βmem+βm+1em+1+...+βn2en2.


Wobec tego


v=(α1+β1)e1+...+(αm+βm)em+αm+1em+1+...+αn1en1


+βm+1em+1+...+βn2en2.


Sprawdzimy teraz liniową niezależność układu (2.3). Niech


0=λ1e1+...+λmem+λm+1em+1+...+λn1en1+λm+1em+1+...+λn2en2.      (2.4)


Oznaczmy przez w wektor λm+1em+1+...+λn2en2, zaś przez u wektor λ1e1+...+λmem+λm+1em+1+...+λn1en1. Wtedy u=w. Wektor u należy do U, a wektor w do W. A zatem obydwa te wektory należą do podprzestrzeni UW. Oznacza to, że w=γ1e1+...+γmem i w konsekwencji mamy


γ1e1+...+γmem(λm+1em+1+...+λn2en2)=0.


Z liniowej niezależności układu e1,...,em,em+1,...,en2 dostajemy, że skalary λm+1,...,λn2 są równe zeru. Wracając teraz do równości (2.4) i korzystając z liniowej niezależności układu e1,...,en1 otrzymujemy, że λ1,...,λn1 są również równe zeru. Dowód został zakończony.


Wróćmy teraz do pojęcia sumy prostej zdefiniowanego w poprzednim wykładzie.

Na podstawie Twierdzenia 2.10 mamy


Wniosek 2.11

Jeśli V jest skończenie wymiarowa i V=UW, to dimV=dimU+dimW.

Mamy ponadto

Twierdzenie 2.12

Niech V będzie skończenie wymiarową przestrzenią wektorową a U jej podprzestrzenią. Istnieje wtedy dopełnienie algebraiczne do U.

Dowód

Niech e1,...em będzie bazą U. Rozszerzmy ten układ do do bazy przestrzeni V. Oznaczmy tę rozszerzoną bazę przez e1,...,em,em+1,...,en. Oznaczmy przez W przestrzeń rozpiętą na wektorach em+1,...,en. Wtedy V=UW.

Zauważmy, że dopełnienie algebraiczne nie jest wyznaczone jednoznacznie.

Zakończymy ten wykład uwagami o przestrzeniach nieskończenie wymiarowych.

Przestrzeń V nazywa się przestrzenią nieskończenie wymiarową, jeśli nie jest skończenie wymiarowa. Mamy następujący lemat


Lemat 2.13

Jeśli przestrzeń V zawiera nieskończony zbiór wektorów liniowo niezależnych, to V jest nieskończenie wymiarowa.

Dowód

Gdyby przestrzeń V była skończenie wymiarowa, to na podstawie Twierdzenia 1.6, każdy zbiór liniowo niezależny tej przestrzeni byłby skończony.

Dowodzi się, co wykracza poza ramy tego wykładu, że w każdej przestrzeni wektorowej (również nieskończenie wymiarowej) istnieje baza i wszystkie bazy danej przestrzeni są równoliczne (czyli bijektywne).