Definicja 14.6.
Funkcja f:R2→R jest funkcją jednorodną stopnia m (gdzie m∈N), jeśli dla każdego λ∈R i wszystkich (t,x) z dziedziny funkcji, (λt,λx) też należy do dziedziny f oraz zachodzi
f(λt,λx)=λmf(t,x).
Przykład 14.7.
(1) Funkcja f(t,x)=x2+xt+t2 jest funkcją jednorodną stopnia 2.
(2) Funkcja f(t,x)=xt jest funkcją jednorodną stopnia 0.
(3) Funkcja f(t,x)=x+t3 nie jest funkcją jednorodną.
Definicja 14.8.
Równanie różniczkowe
F(t,x)dt+G(t,x)dx=0,
gdzie F i G są funkcjami jednorodnymi tego samego stopnia m, nazywamy równaniem różniczkowym jednorodnym (rrj).
Uwaga 14.9.
Równanie różniczkowe jednorodne możemy zawsze sprowadzić do postaci (rrj'):
dxdt=f(xt),[G(t,x)=0?].
Faktycznie, dzieląc (rrj) przez G(t,x), a następnie dzieląc licznik i mianownik F(t,x)G(t,x) przez tm, dostajemy postać (rrj').
Równanie (rrj') rozwiązujemy, podstawiając
x=zt.
Mamy zatem dx=tdz+zdt,xt=z, a więc podstawiając do (rrj'), dostajemy równanie różniczkowe o zmiennych rozdzielonych
tdz+(z−f(z))dt=0.
To równanie rozwiązujemy znaną już metodą i dostajemy:
∫dzz−f(z)=∫dtt+C,[z−f(z)=0?].
Przykład 14.10.
Rozwiązać równanie
tdx−(t+x)dt=0.
To jest równanie jednorodne. (Funkcje są jednorodne stopnia 1). Dzielimy stronami przez t i dostajemy:
dxdt=1+xt.
Podstawiając x=zt, otrzymujemy równanie:
tdz=dt,
zatem
dz=dtt.
Rozwiązaniem tego równania jest
z=ln|t|+C,
gdzie C jest dowolną stałą. Skoro x=zt, to
x=tln|t|+Ct.