Processing math: 100%
Skip to Content

Wykres homografii

Rozpatrzymy teraz funkcję, która danej liczbie rzeczywistej różnej od zera przypisuje jej odwrotmość. Funkcja ta dana jest wzorem:

f(x)=1x.

Jej wykres wygląda następująco:

i nazywany jest hiperbolą.

Zwróćmy teraz uwagę, że wykorzystując odpowiednie przekształcenia wykresu uzyskamy całą serię wykresów funkcji ściśle związanych z funkcją f(x)=1x. Rzeczywiście:

- rozciągając lub ściskając wykres w kierunku poziomym lub pionowym z wykresu funkcji:

f(x)=1x

uzyskamy wykres funkcji

g(x)=ax

dla a>0.

- odbijając symetrycznie względem osi OX lub OY wykres funkcji

g(x)=ax

dostaniemy wykres funkcji

k(x)=ax.

- przesuwając wykres funkcji

g(x)=ax

o wektor [p;q] otrzymamy wykres funkcji

h(x)=axp+q.

Zauważmy, że wzór funkcji h z ostatniego przykładu możemy - poprzez sprowadzenie obu składników sumy do wspólnego mianownika - zapisać w bardziej zwartej postaci ułamka, w którego liczniku oraz mianowniku występują pewne wyrażenia liniowe.

Definicja 5.1. Homografią nazywamy funkcję f, którą nie jest funkcją stałą, i którą można zapisać w postaci:

f(x)=ax+bcx+d,

gdzie a, b, c oraz d są liczbami rzeczywistymi.

Twierdzenie 5.2. Wykresem każdej homografii, która nie jest funkcją liniową jest hiperbola.


Zadania

Zadanie 3.39. Narysuj wykres funkcji:

a. f(x)=12x

b. f(x)=2x

Rozwiązanie. W każdym z powyższym przypadków funkcja f nie jest zdefiniowana dla x=0.

a. Do wykresu f należą punkty:

(14,2),(12,1),(1,12),(2,14),(4;18).

Ponadto do wykresu f należą punkty:

(14,2),(12,1),(1,12),(2,14),(4;18).

łączymy punkty każdej gałęzi hiperboli ciągła linią. Zbliżając się do zera od prawej strony, uciekamy w górę, zbliżając się od strony lewej, uciekamy w dół. Wykres wygląda więc następująco:

b. Postępując podobnie jak w punkcie a. uzyskujemy wykresy:

Zadanie 3.40. Narysuj wykres funkcji:

a. f(x)=12x b. f(x)=1x c. f(x)=2x

Rozwiązanie. Odbijamy wykresy funkcji:

f(x)=12x, f(x)=1x, f(x)=2x

względem osi OX (lub OY). Stąd szukane wykresy wyglądają następująco:

Zadanie 3.41. Narysujemy wykres funkcji:

a. g(x)=1x2

b. h(x)=1x+1

Rozwiązanie. Przesuwamy wykres funkcji:

f(x)=1x

o wektor:

a. [2;0]

b. [0;1]

Stąd otrzymujemy wykresy:

Zadanie 3.42. Znajdź wektor, o jaki należy przesunąć wykres funkcji:

f(x)=ax

dla pewnego aR, by narysować wykres funkcji:

a. f(x)=2x+1x2 b. f(x)=x1x+3

Rozwiązanie. W przypadku a mamy:

f(x)=2x+1x2=2(x2)+3x2=2+3x2

A zatem, aby narysować wykres funkcji f należy wykres fukcji:

f(x)=3x

przesunąć o wektor [2;2]

W przypadku b. mamy

f(x)=x1x+3=x+34x+3=14x+3

A zatem aby narysować wykres funkcji f należy wykres fukcji:

f(x)=4x

przesunąć o wektor [-3;1].

Zadanie 3.43. Znajdź najmniejszą wartość funkcji:

f(x)=1x+1

na przedziale [0;3].

Rozwiązanie. Wykres funkcji f jest przesuniętą o wektor [-1;0] hiperbolą

y=1x

A zatem funkcja f jest ściśle malejąca na przedziale (1;+). Stąd najmniejsza wartość funkcji f na przedziale [0;3] jest równa:

f(3)=11+3=14.

Zadanie 3.44. Znajdziemy największy przedział zawierający -7, na którym funkcja:

f(x)=x1x+1

jest rosnąca.

Rozwiązanie. Zauważmy najpierw, że

f(x)=x1x+1=12x+1

A zatem wykres f powstaje z wykresu funkcji:

f(x)=2x+1

o wektor [-1;1].

Jasne jest zatem, że f rośnie na przedziale I=(;1). Na żadnym większym zbiorze już nie rośnie, bo dla x=-1 nie jest określona, a dla x>-1 przyjmuje wartości ujemne, czyli mniejsze od tych osiąganych na przedziale I.

Zadanie 3.45. Wykaż, że jeśli ad-bc=0, to funkcja

f(x)=ax+bcx+d

jest funkcją stałą.

Rozwiązanie. Możliwe są dwa przypadki: albo c=0, albo nie.

Przypadek I. Jeśli c=0, to z warunku ad-bc=0 wynika, że a lub d jest równe zero. Liczba d nie może być równa zero, bo wtedy mianownik: cx+d byłby równy zero i wzór nie określałby żadnej funkcji. Jeśli więc c=0, to także a =0 i wtedy:

f(x)=bd=const

Przypadek II. Jeśli z kolei c0, to

f(x)=ax+bcx+d=ac(cx+d)adc+bcx+d=acadbcc(cx+d)=ac0=ac=const

Zadanie 3.46. Wykaż, że prosta y=-x+2 ma tylko jeden punkt wspólny z hiperbolą:

y=1x

Rozwiązanie. Rozwiążmy układ równań:

{y=1xy=x+2

Podstawiając y z drugiego równania do pierwszego, otrzymujemy:

x+2=1x

Stąd wynika, że

x2 + 2x = 1

czyli

(x − 1)2 = 0.

Równanie to ma tylko jedno rozwiązanie: x = 1. Stąd jedyny punkt wspólny hiperboli:

y=1x

i prostej y = − x + 2 to punkt (1;1).

Zadanie 3.47. Znajdź współczynnik kierunkowy prostej, która styka się z hiperbolą:

y=1x

jedynie w punkcie:

A=(s,1s).

Rozwiązanie. Każda prosta przechodząca przez punkt A ma równanie:

y=a(xs)+1s

dla pewnej liczby rzeczywistej a. Szukamy zatem takiego a, by równanie

a(xs)+1s=1x

miało tylko jedno rozwiązanie (x=s). Stąd, równanie:

ax2+(1sas)x1=0

musi mieć deltę równą zero:

Δ=(1sas)2+4a=a2s22a+1s2+4a=(as+1s)2=0

Stąd:

a=1s2.

Zadanie 3.48. Wykaż, że prosta y = x jest osią symetrii wykresu funkcji

a. f(x)=5x

b. g(x)=5x3+3.

Rozwiązanie. Niech punkt (m;s) należy do wykresu f. Wtedy:

s=5m

Wynika stąd, że punkt (s;m), który jest symetryczny do (m;s) względem prostej y=x, także należy do wykresu f, gdyż:

f(s)=55m=m

b. Wykres g to wykres funkcji f z podpunktu a przesunięty o wektor [3;3], czyli przesunięty wzdłuż prostej y = x. Skoro wyjściowy wykres jest symetryczny względem prostej y = x, to także po przesunięciu jest on względem niej symetryczny.

Zadanie 3.49. Udowodnij, że wykres funkcji:

f(x)=axp+q

dla (a0) jest symetryczny do wykresu funkcji:

g(x)=axq+p

względem prostej y=x.

Rozwiązanie. Wykres f powstaje z przesunięcia o wektor v=[p;q] wykresu funkcji:

h(x)=ax

Wykres g powstaje z przesunięcia wykresu funkcji h o wektor w=[q;p].

Zauważmy teraz, że:

1) prosta y = x jest osią symetrii wykresu funkcji h (rozumujemy podobnie jak w poprzednim zadaniu) oraz, że

2) wektor v=[p;q] jest symetryczny do wektora w=[q;p] względem prostej y=x.

Weźmy jakikolwiek punkt A należący do wykresu h i niech A' będzie symetrycznym do niego punktem względem prostej y=x.

Jeśli punkt A przesuniemy o wektor v=[p;q], to otrzymamy punkt B należący do wykresu funkcji f.

Jeśli punkt A' przesuniemy o wektor w=[q;p], to otrzymamy punkt B' należący do wykresu g.

Punkty B i B' są jednak symetryczne względem prostej y=x, bo A i A' są względem niej symetryczne podobnie jak wektory v i w.

Zadanie 3.50. Znajdź funkcję g, której wykres jest symetryczny względem prostej y=x do wykresu funkcji:

f(x)=5x11+7

Rozwiązanie. Z poprzedniego zadania wynika, że

g(x)=5x7+11

Zadanie 3.51. Wykaż, że dla każdej homografii f istnieje homografia g taka, że dla dla wszystkich x z wyjątkiem, być może, jednego punktu:

g(f(x))=x

Rozwiązanie. Jeśli f jest funkcją liniową (która nie jest stała! - to zakładaliśmy w definicji homografii), to teza wynika z zadania 3.10.

Jeśli f nie jest liniowa, to da się zapisać w postaci:

f(x)=axp+q

i biorąc

g(x)=axq+p

otrzymujemy:

g(f(x))=aaxp+qq+p=xp+p=x

Zadanie 3.52 Znajdź funkcję f taką, że:

f(2x1x+2)=x

dla każdej liczby rzeczywistej x2.

Mamy:

f(2x1x+2)=2(x+2)5x+2=25x+2

i korzystając z poprzedniego zadania, uzyskujemy:

g(x)=5x22