Rozpatrzymy teraz funkcję, która danej liczbie rzeczywistej różnej od zera przypisuje jej odwrotmość. Funkcja ta dana jest wzorem:
f(x)=1x.
Jej wykres wygląda następująco:
i nazywany jest hiperbolą.
Zwróćmy teraz uwagę, że wykorzystując odpowiednie przekształcenia wykresu uzyskamy całą serię wykresów funkcji ściśle związanych z funkcją f(x)=1x. Rzeczywiście:
- rozciągając lub ściskając wykres w kierunku poziomym lub pionowym z wykresu funkcji:
f(x)=1x
uzyskamy wykres funkcji
g(x)=ax
dla a>0.
- odbijając symetrycznie względem osi OX lub OY wykres funkcji
g(x)=ax
dostaniemy wykres funkcji
k(x)=−ax.
- przesuwając wykres funkcji
g(x)=ax
o wektor [p;q] otrzymamy wykres funkcji
h(x)=ax−p+q.
Zauważmy, że wzór funkcji h z ostatniego przykładu możemy - poprzez sprowadzenie obu składników sumy do wspólnego mianownika - zapisać w bardziej zwartej postaci ułamka, w którego liczniku oraz mianowniku występują pewne wyrażenia liniowe.
Definicja 5.1. Homografią nazywamy funkcję f, którą nie jest funkcją stałą, i którą można zapisać w postaci: f(x)=ax+bcx+d, gdzie a, b, c oraz d są liczbami rzeczywistymi.
|
Twierdzenie 5.2. Wykresem każdej homografii, która nie jest funkcją liniową jest hiperbola.
|
Zadania
Zadanie 3.39. Narysuj wykres funkcji:
a. f(x)=12x
b. f(x)=2x
Rozwiązanie. W każdym z powyższym przypadków funkcja f nie jest zdefiniowana dla x=0.
a. Do wykresu f należą punkty:
(14,2),(12,1),(1,12),(2,14),(4;18).
Ponadto do wykresu f należą punkty:
(−14,−2),(−12,−1),(−1,−12),(−2,−14),(−4;−18).
łączymy punkty każdej gałęzi hiperboli ciągła linią. Zbliżając się do zera od prawej strony, uciekamy w górę, zbliżając się od strony lewej, uciekamy w dół. Wykres wygląda więc następująco:
b. Postępując podobnie jak w punkcie a. uzyskujemy wykresy:
Zadanie 3.40. Narysuj wykres funkcji:
a. f(x)=−12x b. f(x)=−1x c. f(x)=−2x
Rozwiązanie. Odbijamy wykresy funkcji:
f(x)=12x, f(x)=1x, f(x)=2x
względem osi OX (lub OY). Stąd szukane wykresy wyglądają następująco:
Zadanie 3.41. Narysujemy wykres funkcji:
a. g(x)=1x−2
b. h(x)=1x+1
Rozwiązanie. Przesuwamy wykres funkcji:
f(x)=1x
o wektor:
a. [2;0]
b. [0;1]
Stąd otrzymujemy wykresy:
Zadanie 3.42. Znajdź wektor, o jaki należy przesunąć wykres funkcji:
f(x)=ax
dla pewnego a∈R, by narysować wykres funkcji:
a. f(x)=2x+1x−2 b. f(x)=x−1x+3
Rozwiązanie. W przypadku a mamy:
f(x)=2x+1x−2=2(x−2)+3x−2=2+3x−2
A zatem, aby narysować wykres funkcji f należy wykres fukcji:
f(x)=3x
przesunąć o wektor [2;2]
W przypadku b. mamy
f(x)=x−1x+3=x+3−4x+3=1−4x+3
A zatem aby narysować wykres funkcji f należy wykres fukcji:
f(x)=−4x
przesunąć o wektor [-3;1].
Zadanie 3.43. Znajdź najmniejszą wartość funkcji:
f(x)=1x+1
na przedziale [0;3].
Rozwiązanie. Wykres funkcji f jest przesuniętą o wektor [-1;0] hiperbolą
y=1x
A zatem funkcja f jest ściśle malejąca na przedziale (−1;+∞). Stąd najmniejsza wartość funkcji f na przedziale [0;3] jest równa:
f(3)=11+3=14.
Zadanie 3.44. Znajdziemy największy przedział zawierający -7, na którym funkcja:
f(x)=x−1x+1
jest rosnąca.
Rozwiązanie. Zauważmy najpierw, że
f(x)=x−1x+1=1−2x+1
A zatem wykres f powstaje z wykresu funkcji:
f(x)=−2x+1
o wektor [-1;1].
Jasne jest zatem, że f rośnie na przedziale I=(−∞;−1). Na żadnym większym zbiorze już nie rośnie, bo dla x=-1 nie jest określona, a dla x>-1 przyjmuje wartości ujemne, czyli mniejsze od tych osiąganych na przedziale I.
Zadanie 3.45. Wykaż, że jeśli ad-bc=0, to funkcja
f(x)=ax+bcx+d
jest funkcją stałą.
Rozwiązanie. Możliwe są dwa przypadki: albo c=0, albo nie.
Przypadek I. Jeśli c=0, to z warunku ad-bc=0 wynika, że a lub d jest równe zero. Liczba d nie może być równa zero, bo wtedy mianownik: cx+d byłby równy zero i wzór nie określałby żadnej funkcji. Jeśli więc c=0, to także a =0 i wtedy:
f(x)=bd=const
Przypadek II. Jeśli z kolei c≠0, to
f(x)=ax+bcx+d=ac(cx+d)−adc+bcx+d=ac−ad−bcc(cx+d)=ac−0=ac=const
Zadanie 3.46. Wykaż, że prosta y=-x+2 ma tylko jeden punkt wspólny z hiperbolą:
y=1x
Rozwiązanie. Rozwiążmy układ równań:
{y=1xy=−x+2
Podstawiając y z drugiego równania do pierwszego, otrzymujemy:
−x+2=1x
Stąd wynika, że
− x2 + 2x = 1
czyli
(x − 1)2 = 0.
Równanie to ma tylko jedno rozwiązanie: x = 1. Stąd jedyny punkt wspólny hiperboli:
y=1x
i prostej y = − x + 2 to punkt (1;1).
Zadanie 3.47. Znajdź współczynnik kierunkowy prostej, która styka się z hiperbolą:
y=1x
jedynie w punkcie:
A=(s,1s).
Rozwiązanie. Każda prosta przechodząca przez punkt A ma równanie:
y=a(x−s)+1s
dla pewnej liczby rzeczywistej a. Szukamy zatem takiego a, by równanie
a(x−s)+1s=1x
miało tylko jedno rozwiązanie (x=s). Stąd, równanie:
ax2+(1s−as)x−1=0
musi mieć deltę równą zero:
Δ=(1s−as)2+4a=a2s2−2a+1s2+4a=(as+1s)2=0
Stąd:
a=−1s2.
Zadanie 3.48. Wykaż, że prosta y = x jest osią symetrii wykresu funkcji
a. f(x)=5x
b. g(x)=5x−3+3.
Rozwiązanie. Niech punkt (m;s) należy do wykresu f. Wtedy:
s=5m
Wynika stąd, że punkt (s;m), który jest symetryczny do (m;s) względem prostej y=x, także należy do wykresu f, gdyż:
f(s)=55m=m
b. Wykres g to wykres funkcji f z podpunktu a przesunięty o wektor [3;3], czyli przesunięty wzdłuż prostej y = x. Skoro wyjściowy wykres jest symetryczny względem prostej y = x, to także po przesunięciu jest on względem niej symetryczny.
Zadanie 3.49. Udowodnij, że wykres funkcji:
f(x)=ax−p+q
dla (a≠0) jest symetryczny do wykresu funkcji:
g(x)=ax−q+p
względem prostej y=x.
Rozwiązanie. Wykres f powstaje z przesunięcia o wektor v=[p;q] wykresu funkcji:
h(x)=ax
Wykres g powstaje z przesunięcia wykresu funkcji h o wektor w=[q;p].
Zauważmy teraz, że:
1) prosta y = x jest osią symetrii wykresu funkcji h (rozumujemy podobnie jak w poprzednim zadaniu) oraz, że
2) wektor v=[p;q] jest symetryczny do wektora w=[q;p] względem prostej y=x.
Weźmy jakikolwiek punkt A należący do wykresu h i niech A' będzie symetrycznym do niego punktem względem prostej y=x.
Jeśli punkt A przesuniemy o wektor v=[p;q], to otrzymamy punkt B należący do wykresu funkcji f.
Jeśli punkt A' przesuniemy o wektor w=[q;p], to otrzymamy punkt B' należący do wykresu g.
Punkty B i B' są jednak symetryczne względem prostej y=x, bo A i A' są względem niej symetryczne podobnie jak wektory v i w.
Zadanie 3.50. Znajdź funkcję g, której wykres jest symetryczny względem prostej y=x do wykresu funkcji:
f(x)=5x−11+7
Rozwiązanie. Z poprzedniego zadania wynika, że
g(x)=5x−7+11
Zadanie 3.51. Wykaż, że dla każdej homografii f istnieje homografia g taka, że dla dla wszystkich x z wyjątkiem, być może, jednego punktu:
g(f(x))=x
Rozwiązanie. Jeśli f jest funkcją liniową (która nie jest stała! - to zakładaliśmy w definicji homografii), to teza wynika z zadania 3.10.
Jeśli f nie jest liniowa, to da się zapisać w postaci:
f(x)=ax−p+q
i biorąc
g(x)=ax−q+p
otrzymujemy:
g(f(x))=aax−p+q−q+p=x−p+p=x
Zadanie 3.52 Znajdź funkcję f taką, że:
f(2x−1x+2)=x
dla każdej liczby rzeczywistej x≠−2.
Mamy:
f(2x−1x+2)=2(x+2)−5x+2=2−5x+2
i korzystając z poprzedniego zadania, uzyskujemy:
g(x)=5x−2−2