Kolejne definicje które będziemy wprowadzać, będą miały swoje wersje: Cauchy'ego i Heinego. W każdym przypadku będą one równoważne. Nie będziemy już jednak dowodzić tych równoważności (dowody są podobne do dowodu przedstawionego powyżej).
Zdefiniujemy teraz pojęcie ciągłości funkcji w punkcie.
Definicja 8.5. [Ciągłość funkcji w punkcie]
Niech A⊆R, niech f:A⟶R będzie funkcją oraz niech x0∈A (x0 nie musi być punktem skupienia zbioru A). Mówimy, że funkcja f jest ciągła w punkcie x0∈R, jeśli
(Cauchy)∀ε>0 ∃δ>0 ∀x∈A: [|x−x0|<δ ⟹ |f(x)−f(x0)|<ε].(Heine)∀{xn}⊆A: [lim
Mówimy, że funkcja f jest ciągła, jeśli jest ciągła w każdym punkcie swojej dziedziny.
Zauważmy, że można mówić o ciągłości funkcji tylko w punktach jej dziedziny. Z powyższej definicji wynika, że funkcja jest ciągła w punkcie, jeśli ma w tym punkcie granicę równą wartości.
Uwaga 8.6.
Funkcja jest zawsze ciągła w punkcie izolowanym dziedziny.
Kolejne twierdzenie mówi, że ciągłość zachowuje się przy składaniu funkcji. Twierdzenie to jest natychmiastową konsekwencją definicji Heinego ciągłości funkcji w punkcie.
Twierdzenie 8.7. [Ciągłość złożenia]
Jeśli A,B\subseteq\mathbb{R} oraz \displaystyle f\colon A\longrightarrow B i \displaystyle g\colon B\longrightarrow\mathbb{R} są funkcjami, to
(1) jeśli f jest ciągła w x_0\in A oraz g jest ciągła w y_0=f(x_0)\in B, to g\circ f jest ciągła w x_0 ;
(2) jeśli f i g są funkcjami ciągłymi, to g\circ f jest także funkcją ciągła.
Dla funkcji o wartościach rzeczywistych możemy wykonywać działania na funkcjach (dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie, potęgowanie). Naturalnym jest zatem pytanie o zachowanie się granic funkcji w punkcie po wykonaniu tych działań na funkcjach. Dowód poniższego twierdzenia jest prostą konsekwencją definicji Heinego granicy funkcji w punkcie oraz twierdzenia o arytmetyce granic (patrz twierdzenie 4.9.). Dowód pomijamy.
Twierdzenie 8.8. [O "arytmetyce" granic funkcji]
Jeśli A\subseteq \mathbb{R},x_0\in \mathbb{R} jest punktem skupienia zbioru A,
f_1,f_2\colon A\longrightarrow\mathbb{R} są funkcjami, \displaystyle \lim_{x \to x_0}f_1(x)=g_1 oraz \displaystyle \lim_{x \to x_0}f_2(x)=g_2, to
(1) \displaystyle \lim_{x \to x_0}|f_1|(x)=|g_1| ;
(2) \displaystyle \lim_{x \to x_0}(f_1\pm f_2)(x)=g_1\pm g_2 ;
(3) \displaystyle \lim_{x \to x_0}(f_1f_2)(x)=g_1g_2 ;
(4) \displaystyle \lim_{x \to x_0}(\frac{f_1}{f_2})(x)=\frac{g_1}{g_2}, o ile g_2\ne 0 oraz dla x\in A mamy f_2(x)\ne 0 ;
(5) \displaystyle \lim_{x \to x_0}\big[f_1(x)\big]^{f_2(x)}=g_1^{g_2}, o ile wyrażenia po obu stronach mają sens.
Natychmiastową konsekwencją powyższego twierdzenia jest kolejne twierdzenie mówiące, że ciągłość funkcji zachowuje się przy operacjach: wartości bezwzględnej, sumy, różnicy, iloczynu i ilorazu. Dowód pomijamy.
Twierdzenie 8.9.
Jeśli A\subseteq \mathbb{R},x_0\in A oraz f_1,f_2\colon A\longrightarrow\mathbb{R} są funkcjami ciągłymi w punkcie x_0, to
(1) |f_1| jest funkcją ciągłą w x_0 ;
(2) f_1\pm f_2 jest funkcją ciągłą w x_0 ;
(3) f_1\cdot f_2 jest funkcją ciągłą w x_0 ;
(4) \displaystyle\frac{f_1}{f_2} jest funkcją ciągłą w x_0 (o ile f_2(x_0)\ne 0 );