Okazuje się, że jeśli weźmiemy obraz przez funkcję ciągłą zbioru zwartego, to otrzymamy także zbiór zwarty.
Twierdzenie 8.25.
Jeśli A jest zbiorem zwartym w R oraz f:A⟶R jest funkcją ciągłą, to f(A) jest zbiorem zwartym w R.
Dowód 8.25.
Aby pokazać zwartość zbioru f(A), weźmy dowolny ciąg {yn}⊆f(A). Ponieważ każde yn jest w obrazie zbioru A, więc dla każdego yn istnieje xn∈A takie, że f(xn)=yn. Ponieważ zbiór A jest zwarty (z założenia), zatem dla ciągu {xn}⊆A istnieje podciąg {xnk} zbieżny w A, to znaczy
∃a∈A: lim
Z ciągłości funkcji f wynika, że
\lim\limits_{k \to +\infty} y_{n_k} \ =\ \lim\limits_{k \to +\infty} f(x_{n_k}) \ =\ f(a),
zatem pokazaliśmy, że ciąg \displaystyle\{y_{n}\} posiada podciąg zbieżny w f(A), co kończy dowód zwartości f(A).
Twierdzenie 8.26. [Weierstrassa]
Jeśli A\subseteq\mathbb{R} jest zbiorem zwartym oraz \displaystyle f\colon A\longrightarrow\mathbb{R} jest funkcją ciągłą, to funkcja f osiąga swoje kresy, to znaczy \exists x_1,x_2\in A\ \forall x\in A:\ f(x_1)\le f(x)\le f(x_2).
Dowód 8.26.
Ponieważ funkcja \displaystyle f\colon A\longrightarrow\mathbb{R} jest ciągła, a zbiór A jest zwarty, więc z twierdzenie 8.25. wynika, że zbiór f(A) jest zwarty, a zatem także ograniczony (patrz twierdzenie 8.23.), to znaczy
\forall x\in A:\ -\infty < \inf f(A) \ \le\ f(x) \ \le\ \sup f(A) \ < \ +\infty.
Należy pokazać, że
\exists x_1,x_2\in A:\ f(x_1)=\inf f(A),\ f(x_2)=\sup f(A).
Pokażemy istnienie x_1 o powyższej własności (dowód istnienia x_2 jest analogiczny).
Niech m\ \stackrel{df}{=}\ \inf f(A) oraz dla dowodu niewprost, przypuśćmy, że \displaystyle\inf f(A) nie jest realizowane, to znaczy
\forall x\in A:\ f(x)>m.
Zdefiniujmy nową funkcję \displaystyle g\colon A\longrightarrow\mathbb{R} w następujący sposób:
g(x) \ =\ \frac{1}{f(x)-m} \quad\textrm{dla}\ x\in A.
Definicja g jest poprawna (gdyż mianownik jest niezerowy) oraz funkcja g jest ciągła (porównaj twierdzenie 8.8.). Korzystając ponownie z twierdzenie 8.25. wiemy, że zbiór g(A) jest zwarty, a zatem także ograniczony, zatem jego supremum M\ \stackrel{df}{=}\ \sup g(A) jest skończone, czyli
0 \ < \ M \ < \ +\infty. Oczywiście \forall x\in A: g(x)\le M.
Dla dowolnego x\in A, mamy
f(x) \ =\ \frac{1}{g(x)}+m \ \ge\ \frac{1}{M}+m,
w szczególności m < \inf f(A), sprzeczność.
Wykazaliśmy zatem, że funkcja f osiąga swój kres dolny, czyli
\exists x_1\in A:\ f(x_1)=\inf f(A).
Uwaga 8.27.
Założenie zwartości w twierdzeniu Weierstrassa jest niezbędne. Rozważmy funkcję f\colon\mathbb{R}\longrightarrow\mathbb{R} daną wzorem f(x)=\mathrm{arctg}\, x. Jest ona ciągła,
\sup_{x\in\mathbb{R}}f(x)=\frac{\pi}{2},\quad \inf_{x\in\mathbb{R}}f(x)=-\frac{\pi}{2},
ale dla żadnego punktu x\in\mathbb{R} funkcja f nie przyjmuje wartości \displaystyle\frac{\pi}{2} i \displaystyle -\frac{\pi}{2}.
Założenia twierdzenia Weierstrassa nie są tutaj spełnione gdyż zbiór \displaystyle\mathbb{R} nie jest zwarty.