Definicja pierwiastka arytmetycznego stopnia k liczby a opiera się na następującym twierdzeniu.
Twierdzenie 4.1: |
Jeśli liczba rzeczywista a jest nieujemna i k jest liczbą całkowitą dodatnią, to równanie xk=a ma w zbiorze liczb rzeczywistych nieujemnych dokładnie jedno rozwiązanie. |
Dowód jest trudny. Można go przeprowadzić w oparciu o aksjomat ciągłości dla zbioru liczb rzeczywistych. Pomijamy go.
Definicja 4.2 Niech a będzie ustaloną liczbą rzeczywistą nieujemną i niech k będzie dowolną ustaloną liczbą całkowitą dodatnią. Jedyne rzeczywiste, nieujemne rozwiązanie równania xk=a nazywamy pierwiastkiem arytmetycznym stopnia k liczby a i oznaczamy symbolem k√a. |
Dla k=2 przyjęło się pisać symbol √a zamiast 2√a.
Uwaga 4.3 (Terminologiczna) Pierwiastek arytmetyczny stopnia 2 liczby a nazywa się też pierwiastkiem kwadratowym liczby a. Pierwiastek arytmetyczny stopnia 3 liczby a nazywa się też pierwiastkiem sześciennym
liczby a.
Uwaga 4.4 W definicji pierwiastka arytmetycznego ukryte są następujące informacje:
- k jest dowolną liczbą całkowitą dodatnią,
- a jest liczbą nieujemną,
- k√a jest liczba nieujemną,
- liczba k√a spełnia równanie xk=a, czyli (k√a)k=a,
- liczba k√a jest jedyną nieujemną liczbą spełniającą równanie xk=a.
Dlatego słuszne są następujące wyjaśnienia:
- √4=2, bo 2≥0 i 22=4,
- √4≠−2, bo wprawdzie (−2)2=4, ale −2<0,
- (√7)2=7, bo √7 jest (nieujemnym) rozwiązaniem równania x2=7,
- √72=7, bo
- (1) √72 spełnia równanie x2=72,
- (2) 7 spełnia równanie x2=72,
- (3) Równanie x2=72 ma jedno jedyne rozwiązanie nieujemne i skoro liczby dodatnie √72 i 7 są jego rozwiązaniami, to muszą być równe.
∎
Zadanie 4.5 Uzasadnij stwierdzenia
- 3√8=2,
- 4√1≠−1,
- 3√16≠2,
- 4√16=2√4,
- 4√16≠−2√4,
- Pierwiastkiem arytmetycznym liczby 9 nie jest liczba −3.
- Pierwiastkiem arytmetycznym stopnia 2 liczby 254 jest liczba 52. Nie jest nim liczba −52.
- 5√0=0,
- √2⋅√3=√6.
- 3√8=2, bo 2≥0 i 23=8.
- 4√1≠−1, bo −1<0, a 4√1>0.
- 3√16≠2, bo wprawdzie 2>0, ale 23≠16.
- 4√16=2√4,
Uzasadnienie I: bo 4√16=2 (gdyż 2≥0 i 24=16), 2√4=2 (gdyż 2≥0 i 22=4) i wobec tego 4√16=2=√4.
Uzasadnienie II: bo 4√16≥0 i (4√16)4=16, √4≥0 i (√4)4=((√4)2)2=42=16, czyli liczby 4√16 i √4 spełniają równanie x4=16; równanie to posiada tylko jedno rozwiązanie nieujemne, zatem liczby te muszą być równe. - 4√16≠−2√4, bo 4√16≥0, a −2√4<0.
- −3<0, a pierwiastek arytmetyczny jest zawsze liczba nieujemną.
- Pierwiastkiem arytmetycznym stopnia 2 liczby 254 jest 52, gdyż 52≥0 i (52)2=254. Liczba −52 nie może być pierwiastkiem arytmetycznym stopnia 2, gdyż jest liczba ujemną.
- 5√0=0, gdyż 0 jest liczbą nieujemną i 05=0.
- Rozważmy równanie x2=6.
Liczba √6 jest nieujemna i spełnia równanie x2=6 (bo taka jest definicja liczby √6).
Z drugiej strony liczba √2⋅√3 jako iloczyn liczb nieujemnych jest liczbą nieujemną, a ponadto również spełnia równanie x2=6:
(√2⋅√3)2=(√2)2⋅(√3)2=2⋅3=6.
(Pierwsza równość wynika z Twierdzenia 1.4 (c), a druga z definicji pierwiastków arytmetycznych stopnia dwa liczb 2 i 3.)
Ponieważ równanie x2=6 ma tylko jedno rozwiązanie nieujemne, więc liczby nieujemne spełniające to równanie muszą być równe, tzn. √2⋅√3=√6.
W poniższym twierdzeniu zawarte są ważne własności pierwiastków arytmetycznych dowolnego stopnia.
Uwaga 4.11 (Ważna!) W poprzednim paragrafie używaliśmy symbolu k√a, który stowarzyszony był z terminem ,,pierwiastek arytmetyczny stopnia k liczby a'', przy czym zakładaliśmy, że liczba a jest nieujemna. W przypadku 2√a używa się zapisu √a i nazwy ,,pierwiastek kwadratowy'', w przypadku 3√a używa się terminu ,,pierwiastek sześcienny''. Niestety symbol k√a i słowo ,,pierwiastek'' mają jeszcze inne znaczenie. W przypadku, gdy k jest dodatnią liczbą nieparzystą używa się symbolu k√a także, gdy a jest liczbą ujemną, np.
3√−8,25√−17,5√−100.
Zapisy te przeczytamy następująco:
- 3√−8: pierwiastek trzeciego stopnia liczby (lub z liczby) −8,
- 25√−17: pierwiastek stopnia 25 liczby −17,
- 5√−100: pierwiastek stopnia 5 liczby −100.
Nie używamy w tym przypadku słowa ,,arytmetyczny''. Termin ,,pierwiastek arytmetyczny'' wiąże się z tym, że obliczamy go dla liczby nieujemnej. Podstawą definicji pierwiastka arytmetycznego było Twierdzenie 4.1 . Można w sposób analogiczny uzasadnić sensowność definicji pierwiastka nieparzystego stopnia liczby
ujemnej.
Twierdzenie 4.12: |
Jeśli liczba c jest ujemna i k jest liczbą nieparzystą dodatnią, to równanie xk=c ma dokładnie jedno rozwiązanie wśród liczb nieparzystych i jest to liczba ujemna. |
Dowód: Uzasadnienie twierdzenia oprzemy na Twierdzeniu 4.1 . Niech c będzie liczbą ujemną, a k liczbą nieparzystą dodatnią. Oczywiście −c>0. Równanie xk=−c ma wśród liczb rzeczywistych nieujemnych jedno jedyne rozwiązanie x0, które zgodnie z Definicją 4.2 nazywamy pierwiastkiem arytmetycznym stopnia k liczby −c i oznaczamy symbolem x0=k√−c. Liczba x0 ma tę własność, że xk0=−c. Ponieważ −c>0, więc x0>0. Niech p=−x0=−k√−c. Zauważmy, że liczba p jest ujemna i ponadto
pk=(−k√−c)k=((−1)k√−c)k=(−1)k(k√−c)k=−(−c)=c,
czyli p jest rozwiązaniem ujemnym równania xk=c. Równanie xk=c nie może mieć dwóch różnych rozwiązań. Gdyby bowiem oprócz liczby p istniało inne rozwiązanie q równania xk=c, to mielibyśmy z uwagi na nieparzystość liczby k:
( − p)k = ( − 1)kpk = − c,
( − q)k = ( − 1)kqk = − c,
a więc dwie różne liczby dodatnie: −p i −q byłyby rozwiązaniami równania xk=−c, o którym wiemy, że ma tylko jedno rozwiązanie dodatnie.
Definicja 4.13 Niech c będzie ustaloną liczbą rzeczywistą ujemną i niech k będzie dowolną ustaloną liczbą nieparzystą dodatnią. Jedyne rzeczywiste (ujemne) rozwiązanie równania xk=c nazywamy pierwiastkiem stopnia k liczby ujemnej c i oznaczamy symbolem k√c. (W tym przypadku nie używamy określenia ,,pierwiastek arytmetyczny''.) |
Przykłady: |
|
Uwaga 4.14 W wielu podręcznikach szkolnych dla gimnazjum, a także dla szkół ponadgimnazjalnych, określano pierwiastki tylko dla liczb nieujemnych. Jednakże kalkulatory posiadające operację brania pierwiastka obliczają wartości pierwiastków nieparzystego stopnia dla liczb ujemnych, czyli tak, jak podaliśmy w przykładach. Łatwo sprawdzić, iż takie samo podejście reprezentują autorzy podręczników akademickich z analizy matematycznej, w których podaje się np., że wyrażenie 3√x ma sens dla wszystkich liczb rzeczywistych, a 13√x dla wszystkich liczb rzeczywistych oprócz zera. Wspomniane wyżej aspekty pierwiastka, ważne w kontekście funkcji i ich własności, zaciemniają opis konstrukcji potęgi liczby dla wykładników postaci ab, gdzie a,b∈C i b≠0 (patrz: paragraf Potęga o wykładniku postaci 1k, gdzie k∈C+ oraz rozdział Potęga o wykładniku wymiernym).
Z dowodu Twierdzenia 4.12 wynika, że
Twierdzenie 4.15: |
Jeśli a>0 i k jest liczbą nieparzystą dodatnią, to k√−a=−k√a. |
Oznacza to, że pierwiastek nieparzystego stopnia k liczby ujemnej jest liczbą przeciwną do pierwiastka arytmetycznego stopnia k liczby do niej przeciwnej, np.
3√−8=−3√8,25√−135=−25√135.
Biorąc pod uwagę, że dla liczby nieparzystej dodatniej określony jest pierwiastek dowolnej liczby rzeczywistej, możemy podać modyfikację Twierdzenia 4.6 .
Twierdzenie 4.16: |
Niech a,b będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi, k dowolną liczbą nieparzystą dodatnią. Wówczas
|
Zadanie 4.17 Oblicz:
- 3√−100⋅10−3√1000⋅3√−0,01,
- 5√(−2)23812,
- 3√5√(−6)3⋅(−2)7,
- 5√−3√−7√−1,
- 5√(−2)3−(5√−2)3.
- 3√−100⋅10−3√1000⋅3√−0,01= −3√1000⋅0,1⋅10−10⋅(−3√10⋅0,001)=
−3√1000⋅3√0,1⋅10+10⋅3√10⋅3√0,001= −10⋅3√0,1⋅10+10⋅3√10⋅0,1= −1003√0,1+3√10. - 5√(−2)23812= 5√−22338= −5√220⋅2335⋅33= −5√(24)5⋅85√35⋅27= −245√835√27= −1635√827.
- 3√5√(−6)3⋅(−2)7= 3√5√(−63)⋅(−27)= 3√5√23⋅33⋅27= 3√5√210⋅33= 3√22⋅5√33=
3√4⋅3√5√33= 3√4⋅5√3√33= 3√4⋅5√3. - 5√−3√−7√−1= 5√−3√−(−1)= 5√−3√1= 5√−1= −1.
- Z Twierdzenia 4.16 (j) wynika natychmiast, że 5√(−2)3−(5√−2)3=0. Możemy również skorzystać z Twierdzenia 4.15 otrzymując, że 5√(−2)3=5√−23=−5√23 i (5√−23)3=(−5√2)3=−(5√2)3, a następnie z Twierdzenia 4.6 (j) otrzymując, że 5√23=(5√2)3.