Processing math: 100%
Skip to Content

Potęga o wykładniku niewymiernym

Najpierw zdefiniowaliśmy potęgę liczby o wykładniku całkowitym dodatnim, następnie rozszerzyliśmy definicję potęgi tak, by wykładnikiem mogła być dowolna liczba całkowita, i wreszcie określiliśmy potęgę, gdy wykładnikiem jest dowolna liczba wymierna. Rozszerzenie zakresu zmienności dla wykładnika potęgi odbywało się kosztem zwężania zakresu zmienności dla podstawy. Ostatnim etapem konstrukcji potęgi o wykładniku rzeczywistym jest określenie jej w przypadku wykładnika niewymiernego. Ten fragment teorii jest trudny i wymaga użycia bardziej złożonych pojęć matematycznych. Dlatego ograniczymy się tutaj do pokazania tylko pewnych intuicji. Chodzi o to, aby nadać znaczenie zapisom takim, jak 52,53,(12)π itd.
Wiadomo, że każda liczba niewymierna ma nieskończone rozwinięcie dziesiętne nieokresowe. Na ogół stykamy się z taką sytuacją, że wprawdzie zdajemy sobie sprawę, iż istnieje nieskończony ciąg cyfr rozwinięcia liczby, ale nie potrafimy, bez skomplikowanych rozważań, uzyskać kolejnych cyfr rozwinięcia. Umiemy ewentualnie uzyskać kilka, kilkanaście początkowych cyfr rozwinięcia, np.

  1. 2=1,41421356
  2. 3=1,73205080
  3. π=3,1415926
  4. 12π=0,4774648

Wyobraźmy sobie zatem, że β jest liczbą niewymierną dodatnią i
β=α0+0,a1a2a3,
gdzie α0 jest największą liczbą całkowitą mniejszą niż β, a a1,a2,a3, są kolejnymi cyframi rozwinięcia liczby βα0.
Niech
w1=α0+0,a1=α0+a110

w2=α0+0,a1a2=α0+a110+a2102

w3=α0+0,a1a2a3=α0+a110+a2102+a3103
i, ogólnie,
wn=α0+0,a1a2an=α0+a110+a2102++an10n dlanC+.
Liczby w1,w2, są kolejnymi przybliżeniami dziesiętnymi z niedomiarem liczby β. Stanowią ciąg niemalejący i ograniczony góry przez liczbę β :
w1w2w3wnwn+1
i dla każdego nC+ prawdziwa jest nierówność wn<β.
() Dla przykładu weźmy β=2.
Wówczas
w1 = 1,4

w2 = 1,41

w3 = 1,414

w4 = 1,4142

w5 = 1,41421
Mamy w1w2w3w4w5 i każda liczba wn jest mniejsza niż 2.
Niech
t1=α0+0,a1+0,1=α0+a110+110

t2=α0+0,a1a2+0,01=α0+a110+a2102+1102

t3=α0+0,a1a2a3+0,001=α0+a110+a2102+a3103+1103
i, ogólnie,
tn=α0+0,a1a2an+10n=α0+a110+a2102++an10n+110ndlanC+.
Liczby t1,t2, są kolejnymi przybliżeniami dziesiętnymi z nadmiarem liczby β. Stanowią ciąg nierosnący i ograniczony dołu przez liczbę β
t1t2t3tntn+1
oraz dla każdego nC+ prawdziwa jest nierówność tn>β.

()Wróćmy do przykładu β=2.
t1 = 1,4 + 0,1 = 1,5

t2 = 1,41 + 0,01 = 1,42

t3 = 1,414 + 0,001 = 1,415

t4 = 1,4142 + 0,0001 = 1,4143

t5 = 1,41421 + 0,00001 = 1,41422
Mamy t1t2t3t4t5 i każda liczba tn jest większa niż 2. Zauważmy, że dla każdego nC+
tn=wn+110n,czylitnwn=110n.
Jeśli wyobrazić sobie na osi liczbowej przedziały
(w1,t1),(w2,t2),,(wn,tn),
to do każdego z nich należy liczba β. Można udowodnić, że β jest jedyną liczbą, która należy do wszystkich tych przedziałów.

() W przypadku β=2 to liczba 2 jest jedyną liczbą rzeczywistą, która należy równocześnie do wszystkich przedziałów
(1,4;1,5),(1,41;1,42),(1,414;1,415),(1,4142;1,4143),
Teraz można próbować zrozumieć, jaka liczba rzeczywista odpowiada symbolowi 5β (w naszym () przykładzie 52).
Ponieważ zarówno liczby w1,w2, jak i liczby t1,t2, są wymierne, to rozumiemy, jaką interpretację mają liczby
5w1,5w2,5w3,oraz5t1,5t2,5t3,
Można pokazać, że skoro w1w2w3 i t1t2t3, to prawdziwe są nierówności
5w15w25w3i5t15t25t3
oraz, że
5w1<5t1,5w2<5t2,5w3<5t3,.
Dzieje się tak nie tylko dla podstawy 5, ale dla każdej liczby a, która jest większa od liczby 1. Można sobie te liczby wyobrazić na osi liczbowej.
Można dalej udowodnić, że długości odcinków
(5w1,5t1),(5w2,5t2),(5w3,5t3),
stają się coraz mniejsze, ,,zmierzają do 0'' i że istnieje tylko jedna liczba, która równocześnie należy do wszystkich tych odcinków. Ta jedna jedyna liczba, która należy do wszystkich odcinków jest właśnie tą liczbą, która odpowiada symbolowi 5β.

Sytuację tę ilustruje poniższy rysunek.

() W naszym przykładzie w ten sposób nadamy znaczenie symbolowi 52. Jest to jedyna liczba, która należy równocześnie do wszystkich przedziałów
(51,4,51,5),(51,41,51,42),(51,414,51,145),(51,4142,51,4143),
Analogiczne rozumowanie dla dowolnej liczby a>1 doprowadzi nas do interpretacji symbolu aβ.
W przypadku podstawy a(0,1) (np. a=13) można powtórzyć całą konstrukcję z tym, że z nierówności w1w2w3 i t1t2t3 wynikają tym razem nierówności
at1at2at3iaw1aw2aw3
oraz
at1<aw1,at2<aw2,at3<aw3,.
() Dla przykładu
(13)t1(13)t2(13)t3i(13)w1(13)w2(13)w3
oraz
(13)t1<(13)w1,(13)t2<(13)w2,(13)t3<(13)w3,.
Symbol aβ oznacza jedyną liczbę rzeczywistą, która należy do wszystkich przedziałów:
(at1,aw1),(at2,aw2),(at3,aw3),
() W naszym przykładzie symbol (13)2 oznacza jedyną liczbę rzeczywistą, która należy do wszystkich przedziałów
((13)1,5,(13)1,4),((13)1,42,(13)1,41),((13)1,415,(13)1,414),((13)1,4143,(13)1,4142),
Jeśli β<0, to dla podstawy a>0 można przyjąć
aβdef=(1a)β,gdyz1a>0iβ>0.
Można udowodnić twierdzenie analogiczne do Twierdzenia 5.8.

Twierdzenie 6.1:
Niech a i b będą dowolnymi liczbami rzeczywistymi dodatnimi, a γ i δ dowolnymi liczbami rzeczywistymi. Prawdziwe są następujące własności:
  1. aγaδ=aγ+δ,
  2. aγaδ=aγδ,
  3. (ab)γ=aγbγ,
  4. (ab)γ=aγbγ,
  5. (aγ)δ=aγδ,
  6. aγ=1aγ.
Przykład :
Z Twierdzenia wynikają na przykład równości:
  • 525122=512,
  • π2+23π3+1=π2+23(3+1)=π2+2331=π2+31,
  • (3,1)π10π=(3,110)π=31π,
  • 61π31π=(63)1π=(12)1π,
  • (52)2=522=52=25,
  • (1+3)π2=1(1+3)π2=(11+3)π2=(312)π2=(31)π22π2.